Raunir í Danmörku

Eins og félagi minn í ammeríku verð ég að skrifa inn eitt stykki ekki skemmtilegt blogg...líklega er þetta bara vegna þess að ég verð að koma þessu frá mér því ég er að klikkast í hausnum, ég VIL ÞETTA ÚR HAUSNUM...
Málið er að ég held að ég sé gjörsamlega að klikkast, veit ekki hvort maður á að kalla þetta einhvers konar útgáfu af stressi!!! (ekki hjálpar álag í vinnu, vinarsöknuður, samviskubit yfir mataræði og engri líkamsrækt, peningaráhyggjur, skólahugleiðingar og að alast upp með meðfæddan beinasjúkdóm!!)
Við búum semsagt í íbúð þar sem svefnherbergið liggur á litlu lofti og þangað upp liggur frekar brattur stigi...nú er maðurinn á heimilinu búinn að detta eða kannski renna niður tröppurnar 2x á ca. einum og hálfum mánuði...og þetta hefur svoleiðis lagst á sálina á mér!! Ég fæ ekki frið í höfðinu. Það tekur langan tíma að sofna því ég sé hann fyrir mér detta niður tröppurnar, ég hef vaknað upp á nóttunni við að dreyma það, ég held fyrir eyrun þegar hann labbar niður á morgnana því er hrædd við að heyra hann hlunkast niður, ímyndinn dúkkar upp í höfðið á mér á ólíklegustu tímum og svo eftir seinna skiptið fæ ég óstjórnleg grátköst þegar þessar hugsanir koma upp í hausinn!!! Nú hefur reyndar verið ákveðið að setja upp handrið og glidstopper (held það séu gúmmímottur) á trepin...hvað gerist þá í hausnum á mér?!!! Ég fer að ímynda mér að hann detti bara um motturnar eða verði svo óvanur þeim að það valdi falli...eða bara hreinlega að hann detti alla leið frá toppnum (mögulega dauðþreyttur á morgnana eða fullur). Ég veit hreinlega ekki hvað ég á að gera...? Get ekki haldið svona áfram því ég er við að verða veik af þessum óstjórnlegu sjúku hugsunum. Er þreytt, stressuð og komin með taugaveiklunarskjálfta!!!
Ef þið hafið einhver ráð handa mér eru þau vel þegin...